Rapport over de staat van duurzaamheid: editie van regionale inkoop

Regionale inkoop of inkoop van materialen die geproduceerd in de buurt van waar ze zullen worden gebruikt, beperkt de impact van het transport van grondstoffen op het milieu. De implementatie van regionale inkoop kan de CO2-uitstoot van een bedrijf verminderen en een groenere toeleveringsketen creëren.

Regionale inkoop is een van de meest voorkomende duurzame praktijken in de sector, waarbij 68% van de respondenten dit momenteel toepast. Nog eens 21% wil regionale inkoop introduceren. Slechts 11% is niet van plan om met de praktijk te beginnen, een lager cijfer dan voor enig ander duurzaamheidsgebied dat in dit rapport wordt gemeten.

Regionale inkoop komt veel vaker voor in Noord- en Zuid-Amerika, waarbij bijna 80% van de respondenten aangeeft dat hun bedrijf dit al beoefent, vergeleken met iets meer dan 60% van de mensen in de EMEA.

Hoewel bijna 23% van de respondenten in EMEA met regionale inkoop wil beginnen, geeft meer dan 15% van de respondenten daar aan niet van plan te zijn dergelijke inkoop toe te voegen. Daarentegen zegt slechts 3% van de respondenten in Noord- en Zuid-Amerika dat ze niet van plan zijn om met regionale inkoop te beginnen.

Er zijn ook aanzienlijke verschillen binnen elke regio, zoals blijkt uit een aantal landspecifieke gegevens.

In Europa melden Duitse respondenten bijvoorbeeld veel minder regionale inkoop dan Franse, Spaanse en Italiaanse respondenten. In Noord- en Zuid-Amerika zei 19% van de respondenten in de Verenigde Staten dat ze niet van plan waren om met regionale inkoop te beginnen, terwijl alle Braziliaanse en Mexicaanse respondenten aangaven dat ze al regionaal inkopen of wilden beginnen.

Het is niet verwonderlijk dat regionale inkoop het vaakst wordt toegepast om een veilige aanvoer van materialen te garanderen. Bijna 40% van de respondenten kiest voor regionale telefoonbeveiliging als hun belangrijkste drijfveer op dit gebied, waarbij kleinere segmenten kwaliteit (19%), kosten (12%), concurrentievoordeel (12%) en duurzaamheid (13%) noemen. Regelgeving speelde weliswaar een pertinente rol op sommige andere duurzaamheidsgebieden, maar was verwaarloosbaar met betrekking tot regionale inkoop.

„In industriële sectoren zijn veel sectoren afhankelijk van 'just-in-time' leveringen”, zegt Jonathan Escondo, Industrial Solutions Business Development Manager, IMCD U.S. „Door materialen regionaal in te kopen, kan het risico op vertragingen in de toeleveringsketen worden beperkt, wat kan leiden tot vertragingen in de productie of zelfs het stilleggen van fabrieken, wat bedrijven miljoenen kan kosten.”

Twee derde van de respondenten die nog niet regionaal inkopen, heeft ontdekt dat problemen met de beschikbaarheid van materiaal hen in de weg staan. Bijna een derde gespreksbudget is een beperkende factor, en 11% wordt geblokkeerd door vaste contracten met leveranciers die verder weg liggen. (Respondenten kunnen meerdere barrières kiezen.)

Fabrikanten worden natuurlijk beperkt door de lokale middelen; sommige gebieden kunnen eenvoudigweg niet alle benodigde grondstoffen produceren. Idealiter zullen bedrijven proberen om regionaal in te kopen wat ze kunnen, zelfs als sommige materialen van verder weg moeten worden aangevoerd.

Soms kan regionale inkoop op gespannen voet staan met andere duurzaamheidsprioriteiten. Sommige bedrijven moeten misschien kiezen tussen het lokaal kopen van grondstoffen en het kopen van hernieuwbare of biologisch afbreekbare energie, bijvoorbeeld. Naarmate de sector als geheel echter naar duurzamere praktijken evolueert, wordt het wellicht meer mogelijk om materialen te vinden die bijdragen aan meerdere duurzaamheidsdoelstellingen.

Voor bedrijven die regionaal inkopen in EMEA is leveringszekerheid een belangrijke drijfveer van de praktijk, en iets meer dan in Amerika (41% vergeleken met 34%).

Binnen elke regio bestond ook variatie. Duitse respondenten noemden de leveringszekerheid ongeveer twee keer zo vaak als de belangrijkste drijfveer als die in Frankrijk, Italië en Spanje. In Noord- en Zuid-Amerika noemde meer dan de helft van de respondenten in de VS leveringszekerheid de belangrijkste drijfveer, vergeleken met 33% in Brazilië en 21% in Mexico.

In tegenstelling tot respondenten uit Noord- en Zuid-Amerika noemden EMEA-deskundigen duurzaamheid vele malen vaker een aanjager van regionale inkoop (21% vergeleken met 3%). In Noord- en Zuid-Amerika zijn concurrentievoordeel en kosten veel waarschijnlijker bepalend voor regionale inkoopbeslissingen, hoewel geen enkele respondent uit de VS concurrentievoordeel hun belangrijkste drijfveer noemde.

Kwaliteitsoverwegingen bepalen 22% van de regionale inkoopbeslissingen in Noord- en Zuid-Amerika, en een iets kleiner deel (17%) in de EMEA. Italianen noemden echter vooral kwaliteitsoverwegingen de belangrijkste drijfveer voor regionale inkoop (42%).

De beschikbaarheid van materiaal, een belangrijke belemmering voor regionale inkoop wereldwijd, is bijzonder acuut in EMEA. Op de vraag om alle factoren te selecteren die hun gebruik van regionale inkoop in de weg staan, nam 74% van de EMEA-respondenten dit probleem aan de orde, vergeleken met slechts 50% van de respondenten in Noord- en Zuid-Amerika.

Hoewel beschikbaarheid een minder vaak voorkomende uitdaging is, zijn budgetbeperkingen, vaste contracten en een gebrek aan leiderschap allemaal grotere belemmeringen in Amerika dan in de EMEA.

Organisaties met meer dan 1.000 werknemers hadden de meeste kans om al regionaal in te kopen (71%)), maar kleinere bedrijven liepen niet ver achter.

Terwijl de bevoorradingszekerheid was de belangrijkste drijfveer voor regionale inkoop voor bedrijven van elke omvang, maar was waarschijnlijk een sleutelfactor voor grotere bedrijven. Vijfenveertig procent van de respondenten van bedrijven met meer dan 1.000 werknemers noemde leveringszekerheid hun belangrijkste drijfveer, net als 43% van de respondenten van bedrijven met 100 tot 1.000 werknemers. Daarentegen vond slechts 34% van de werknemers in bedrijven met minder dan 100 werknemers hetzelfde.

Respondenten van deze kleinere bedrijven noemden eerder kwaliteit en concurrentievoordeel als hun belangrijkste drijfveren dan die bij grotere organisaties.

De materiaaltechnologiesector rapporteerde het laagste percentage regionale inkoop (59%). Dit is waarschijnlijk te wijten aan aanzienlijke kostenbarrières: veel grondstoffen voor deze industrie zijn wereldwijd nog steeds veel goedkoper te kopen en te verzenden dan binnen Europa en Noord- en Zuid-Amerika.

Milieutechnologieën rapporteerden de hoogste regionale inkoop, waarbij bijna twee derde van de respondenten materialen in hun eigen regio kocht.

Alle sectoren, behalve verwerkingstechnologieën, noemden leveringszekerheid hun belangrijkste drijfveer voor regionale inkoop, terwijl kosten en duurzaamheid beide grotere factoren waren voor regionale inkoop in de verwerkingstechnologie-industrie.

Volgens de respondenten van de enquête zal regionale inkoop de minste impact van een van de acht duurzame prioriteiten in de komende jaren. Hoewel de chemische industrie in een bepaalde hoedanigheid altijd afhankelijk zal zijn van de globalisering van de toeleveringsketen, kan en zal regionale inkoop de emissies van de toeleveringsketen aanzienlijk verminderen, en mag dit niet buiten beschouwing worden gelaten als een cruciaal onderdeel van de opbouw van een duurzamere chemische industrie.

Hoewel regionale inkoop vrij gebruikelijk is, beschouwt minder dan 30% van de respondenten zichzelf als experts op dit gebied. Het is misschien niet de meest opvallende of meest innovatieve duurzame categorie, maar met aanhoudende groei en meer onderwijs kan het vooruitgang blijven opleveren in de richting van algemene duurzaamheidsdoelstellingen.