Rapport over de staat van duurzaamheid: Reducing CO₂-editie

CO₂-reducerende materialen zijn materialen met een kleinere CO2-voetafdruk dan hun conventionele tegenhangers. Het gebruik van dergelijke materialen vermindert de totale emissies die tijdens het productieproces worden gecreëerd.

Slechts de helft van de respondenten geeft aan momenteel CO₂-reducerende materialen te gebruiken, waardoor dit de duurzaamheidsprioriteit is met de laagste acceptatiegraad op dit moment. Aangezien bijna 30% van plan is om binnen de komende drie jaar CO₂-reducerende materialen aan hun repertoire toe te voegen, zou dit kunnen veranderen.

Frankrijk en Brazilië rapporteerden aanzienlijk meer CO₂-reducerend materiaalgebruik, respectievelijk 65% en 62%.

Tweeënveertig procent van degenen die CO₂-reducerende materialen gebruiken, wordt voornamelijk veroorzaakt door de impact op het milieu, en 68% noemt dit een toegevoegde waarde van deze categorie. Nog eens 22% wordt veroorzaakt door de vraag van klanten/consumenten.

Prijzen en beschikbaarheid zorgen beide voor grote uitdagingen op dit gebied: ze worden door respectievelijk 33% en 30% van de respondenten als de grootste problemen genoemd.

Regelgeving stimuleert de acceptatie van materialen met een lage ecologische voetafdruk, maar brengt ook veel uitdagingen met zich mee. Dertien procent noemde dit hun belangrijkste oorzaak van materialen met een laag CO₂-gehalte, en 35% koos voor naleving van de regelgeving als een toegevoegde waarde van de technologieën. Toch noemde veertien procent het hun grootste probleem met materialen met een laag CO₂-gehalte.

„Regelgeving kan een tweesnijdend zwaard zijn. Hoewel ze vaak gericht zijn op duurzame vooruitgang, kunnen ze ook innovatie belemmeren”, zegt Lotte Vater, Industrial Solutions Market Manager, IMCD Duitsland. „Dit komt omdat veel organisaties, vooral kleinere, moeite hebben om aan de huidige normen te voldoen, waardoor ze geen nieuwe benaderingen kunnen uitproberen die de grenzen van innovatie zouden verleggen.”

De meest voorkomende reden dat mensen die van plan zijn om CO₂-reducerende materialen te gebruiken, dat nog niet doen, is een gebrek aan goede alternatieven voor hun bedrijfstak. Zevenendertig procent noemt dit als een factor. Voortdurende ontwikkelingen in de biomassabalansbenadering kunnen dit in de loop van de tijd minder relevant maken.

„Het gebruik van materialen gemaakt met de biomassabalansbenadering vermindert de CO₂-uitstoot vanaf het begin van de chemie”, zegt Vater. „Het stelt ons in staat om het gebruik van hernieuwbare hulpbronnen in evenwicht te brengen met fossiele hulpbronnen, terwijl we tegelijkertijd de koolstofuitstoot verlagen, een duurzamere weg banen naar een groenere toekomst.”

Verschillende bijkomende factoren spelen een rol bij het voorkomen van een bredere toepassing van CO₂-reducerende materialen. Achtentwintig procent beschouwt het gebrek aan vraag van klant/consument als factor, terwijl 27% niet weet welke materialen ze moeten gebruiken, en 23% zegt dat de materialen niet de vereiste technische prestaties leveren.

Wanneer deze organisaties beginnen met het gebruik van CO₂-reducerende materialen, zullen hun belangrijkste drijfveren grotendeels aansluiten bij die van de bedrijven die al bezig zijn met CO₂-reductie: de vraag van de klant/consument en de impact op het milieu.

De relevantie van deze twee factoren lijkt echter omgekeerd voor degenen die al bezig zijn met de planning voeg in de komende drie jaar CO₂-reducerende materialen toe in vergelijking met degenen die ze al gebruiken. Zevenendertig procent van de respondenten in deze categorie noemde de vraag van klant/consument de belangrijkste drijfveer, terwijl 23% de impact op het milieu noemde.

Respondenten in Amerika en EMEA melden vergelijkbare percentages van CO₂-reducerend materiaalgebruik, en gebruikers in beide regio's noemden milieueffecten waarschijnlijk de drijvende kracht achter de invoering van CO₂-reducerende materialen.

De bijkomende oorzaken van het gebruik van materialen met een laag CO₂-gehalte varieerden echter. De vraag van klanten/consumenten was een significant belangrijkere factor in EMEA, waar 31% van de respondenten dit hun belangrijkste drijfveer noemde, vergeleken met slechts 8% in Noord- en Zuid-Amerika.

Daarentegen noemden respondenten in Amerika veel vaker technische prestaties en beschikbaarheid als drijfveren op dit gebied. Achttien procent van de Amerikanen noemde technische prestaties hun belangrijkste drijfveer, terwijl geen enkele EMEA-gebruiker dat deed. Dertien procent van de Amerikanen noemde beschikbaarheid hun belangrijkste drijfveer, vergeleken met slechts 2% in EMEA.

Prijzen zijn een belangrijk probleem in zowel Amerika als EMEA, waarbij ongeveer een derde van de respondenten in elke regio dit hun grootste uitdaging noemt.

Uit de enquêtes blijkt dat de beschikbaarheid van CO2-reducerende materialen een veel groter probleem is voor EMEA-bedrijven dan voor bedrijven in Amerika. Vierendertig procent van de respondenten in EMEA noemt dit hun belangrijkste uitdaging met producten met een laag CO₂-gehalte, terwijl in Amerika slechts 21% dat doet.

Terwijl respondenten in Amerika eerder geneigd waren om de naleving van de regelgeving een aanjager van CO₂-reductie te noemen dan degenen in de EMEA, noemden ze ook eerder regelgeving de belangrijkste uitdaging van deze materialen.

Gebrek aan goede alternatieve materialen, lage klant/consument vraag, en een kenniskloof waarrond het gebruik van alternatieven veelvoorkomende belemmeringen waren voor CO₂-reductie in zowel Amerika als de EMEA.

Gebruikers in EMEA hebben ook melding gemaakt van aanzienlijke obstakels op twee gebieden die geen invloed hadden op veel gebieden in Noord- en Zuid-Amerika: technische prestaties en prijs. Bijna 30% van de EMEA-respondenten die van plan zijn om in de komende drie jaar CO₂-reducerende materialen te gebruiken, zei dat de technische prestaties van die materialen hen in de weg stonden, vergeleken met slechts 11% in Amerika. Eenentwintig procent in de EMEA noemde prijs een belemmering, terwijl geen enkele Amerikaanse respondenten de prijs als een probleem beschouwde dat hun gebruik van CO₂-reducerende materialen blokkeerde.

Bedrijven met minder dan 100 werknemers maken tegenwoordig het minst waarschijnlijk gebruik van CO₂-reducerende materialen. Slechts 42% van de respondenten van deze bedrijven geeft aan deze materialen te gebruiken, vergeleken met 58% van bedrijven met 100 tot 1.000 werknemers en 63% van bedrijven met meer dan 1.000 werknemers.

De vraag van klanten/consumenten is een grotere factor die ervoor zorgt dat de grootste bedrijven overstappen op CO₂-reducerende materialen. Zesendertig procent van de respondenten van bedrijven met meer dan 1.000 werknemers noemde dit hun belangrijkste drijfveer, vergeleken met minder dan 20% van de respondenten van kleine bedrijven.

De impact op het milieu is de belangrijkste drijfveer, ongeacht de grootte van het bedrijf.

Op de vraag om de acht duurzaamheidsprioriteiten te rangschikken op basis van de impact die ze de komende jaren zouden hebben, plaatsten de respondenten CO₂-reducerende materialen op de derde plaats, na hernieuwbare grondstoffen en materialen voor gezondheid en veiligheid.

Zestien procent voorspelde dat dit de meest impactvolle trend zou zijn. Dit cijfer stijgt wanneer specifiek wordt gekeken naar professionals op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, van wie 23% voorspelde dat CO2-reducerende materialen het meest impactvolle duurzaamheidsgebied van de komende jaren zouden zijn.

Slechts 13% van de respondenten beschouwt zichzelf als experts in deze categorie — het laagste percentage op alle duurzaamheidsgebieden. Nu CO₂-reductie zo'n cruciale doelstelling is en dit soort materialen klaar staan om zo'n impact te hebben, is het duidelijk dat meer leden van de industrie de komende jaren de status van expert moeten bereiken.