Onze observaties over de markten, doelstellingen voor decarbonisatie en de koolstofbelasting
Met de helft van 2023 achter de rug is het tijd om terug te blikken op de eerste zes maanden van het jaar in de chemische industrie. Als u dit leest, wilt u misschien teruggaan en ons vorige artikel over de vooruitzichten voor 2023 raadplegen, waarin wordt beschreven wat we dit jaar kunnen verwachten.
De markten stroomopwaarts en stroomafwaarts begonnen langzamer, maar niet zo slecht als verwacht
De eerste zes maanden van het jaar beginnen normaal gesproken sterk voor de chemische industrie, en de laatste paar jaar hebben dit bewezen. Maar dit jaar staan we voor een ander scenario. We hebben een daling gezien in de wereldwijde chemische productie, met 2 procent in Noord-Amerika, 14 procent in de EU en bijna 9 procent in Azië (exclusief China) vergeleken met jaar op jaar. Sommige sectoren worden hierdoor harder getroffen dan andere.
De bouwsector heeft bijvoorbeeld een stilteperiode doorgemaakt, met als gevolg een doorsijpelend effect voor de meeste chemische sectoren. Bovendien hadden alle consumentgerelateerde sectoren te kampen met een lagere vraag als gevolg van lagere beschikbare inkomens die rechtstreeks werden beïnvloed door de hogere inflatie. Er moet echter ook op worden gewezen dat de automobielsector een betere start heeft gehad dan verwacht, waardoor niet alle bedrijfstakken zo hard zijn getroffen.
Over het algemeen hebben veel producenten financiële overzichten gepubliceerd die dit bevestigen, maar in deze verslagen staat ook dat het niet zo erg was als verwacht. De meeste rapporten hebben vergelijkbare gevoelens, waarbij wordt opgemerkt dat de angst voor een economische neergang de sector ertoe aanzet voorzichtiger te zijn dan gewoonlijk. Desondanks blijft de sector optimistisch voor de tweede helft van het jaar en verwacht nog steeds groei in de industriële sectoren.
Beweging van de doelstellingen voor het koolstofvrij maken van de economie
Zoals we hadden verwacht, zullen er dit jaar aanzienlijke bewegingen op de duurzaamheidsagenda's zijn. McKinsey heeft onlangs een rapport uitgebracht waarin vier hefbomen worden onderzocht om emissies in chemische parken te verminderen, waaronder stoomopwekking, warmte-integratie, elektriciteitsaankoop en energie-efficiëntie. Dit leert ons dat de industrie de aandachtspunten voor decarbonisatie kent en alleen duidelijk moet aangeven wat de toekomst is, waarbij de impact wordt afgewogen en de implementatie eenvoudig kan worden uitgevoerd.
Interessant genoeg wordt in het rapport de stoomproductie als belangrijkste drijfveer beschouwd, waardoor de emissies tegen 2030 mogelijk met 25 tot 35 procent worden verminderd. Van de vele soorten koolstofvrije warmte die in de analyse van stoomopwekking zijn opgenomen, is waterstof opgenomen en vanuit operationeel oogpunt als de duurste bestempeld, iets wat onze expert op het gebied van hoge temperaturen onderzocht in onze recente whitepaper over energiereductie in vuurvaste materialen.
In de eerste helft van het jaar hebben we al gezien dat veel van onze partners nieuwe initiatieven voor koolstofarme of koolstofvrije voetafdruk hebben geïmplementeerd om het rijden te ondersteunen de emissies zijn vanaf het begin van de chemie gedaald. Het goede nieuws is dat de druk van de regelgeving de behoefte aan transparantie zal blijven creëren en zal helpen om greenwashing te voorkomen.
De Europese koolstofbelasting oefent druk uit op de sector
In april kwam het Europees Parlement bijeen om de Fit for 55-pakketbesprekingen voort te zetten, waaronder de stap om het Carbon Border Adjustment Mechanism in te stellen, de eerste koolstofgrensbelasting ter wereld. Dit zal grote gevolgen hebben voor veel industriële industrieën, waaronder staal, cement en aluminium. Op dit moment is het de bedoeling dat de belasting in oktober van dit jaar van kracht wordt, met een uitstelperiode tijdens de overgang.
Zoals verwacht zet dit druk op de Aziatische markten die goederen naar Europa importeren, hoewel dit niet zo'n groot effect zal hebben als aanvankelijk verwacht. Integendeel, de druk neemt ook binnen Europa toe. Aan de ene kant wordt van deze industrieën gevraagd om tegen 2030 koolstofarm te zijn en miljarden te investeren in groenere benaderingen. Aan de andere kant zijn velen bezorgd dat ze met de invoering van de belasting hun concurrentievoordeel zouden kunnen verliezen. De European Steel Industry Association vertelde EuroNews dat zowel hun voortbestaan als hun overgang naar groen staal in gevaar zijn.
Hoewel niets in steen gebeiteld is en de raad de koolstofbelasting nog formeel moet goedkeuren, zal dit onderwerp de manier waarop veel van onze partners en klanten zaken doen in de EU aanzienlijk veranderen. We zullen het en de impact ervan blijven volgen.
Over de auteur
Dr. Fikri Alemdaroglu is de Business Group Director for Industrial Solutions. Met een doctoraat in de chemie heeft Fikri meer dan 15 jaar in verschillende chemische functies gewerkt, waaronder chemische producenten zoals BASF en Daikin in technische en commerciële functies. Bij IMCD draagt hij veel petten en ondersteunt hij het team in Duitsland als Business Unit Manager voor Industrial Solutions & Lubricants en als internationale productmanager.